[AG-0370]

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykol ktory pomoze w Hodowli
SELEKCJA

Pojęcie selekcja wywodzi się od łacińskiego słowa selectio. Zadomowiło się ono w hodowli zwierząt i roślin wielu krajów. W zootechnice przez to pojęcie należy rozumieć nielosowy wybór zwierząt, różnicujący poziom ich rozmnażania, zmieniający częstość (frekwencję) genów i genotypów w populacji. Nielosowy wybór to przeznaczenie do reprodukcji (dalszej hodowli) tylko określonych osobników, które zostały uprzednio poddane kontroli, ocenie i uzyskały dodatni wynik oceny. Tym samym osobniki te - wyselekcjonowane - mają szansę pozostawienia maksymalnej liczby potomstwa, w przeciwieństwie do wybrakowanych, którym hodowca całkowicie uniemożliwił rozpłód lub ograniczył do minimum. W ten sposób dochodzi do zróżnicowania poziomu rozmnażania. Zazwyczaj hodowca-praktykant, prowadząc selekcję stada, nie zawsze zdaje sobie sprawę, że pozostawiając w hodowli tylko pewne gołębie przyczynia się do wzrostu częstości genów tych ptaków. Natomiast eliminuje ze stada ptaki o niższej ocenie, usuwa jednocześnie ich geny, a więc frekwencja tych genów się obniża. Dokonuje on więc zmian we frekwencji genów i genotypów, które tworzą tzw. Fundusz genowy stada. I to jest treść, istota selekcji - najpotężniejsza "broń" w rękach hodowców.
Wyodrębnia się selekcję naturalną i sztuczną (zootechniczną). Selekcji naturalnej podlegają zarówno zwierzęta dzikie, jak i udomowione, natomiast sztucznej - głównie zwierzęta hodowane przez człowieka. Zasadniczą różnicą między selekcją naturalną, a sztuczną jest to, że selekcja naturalna faworyzuje gołębie mające geny wyznaczające cechy korzystne dla nich, dla ich przetrwania, hodowca zaś faworyzuje gołębie mające geny wyznaczające cechy charakterystyczne dla danej rasy. W odniesieniu do większości gołębi ras ozdobnych interesy hodowcy-selekcjonera i selekcji naturalnej rozchodzą się. Do wyjątków należy zaliczyć gołębie pocztowe i ich cechy selekcjonowane przez hodowcę. Gołąb pocztowy pozbawiony opieki hodowcy dobrze sobie radzi w naturze, nie gorzej niż jego dziki przodek - gołąb skalny lub zdziczały gołąb udomowiony, tzw. poluch.
W wyniku przeprowadzonej selekcji sztucznej stado rodzicielskie dzieli się na dwie części. Jedną część reprezentują osobniki wybrane do hodowli, a drugą wybrakowane. Osobniki wybrane do hodowli tworzą stado rodziców, gdyż są one potencjalnymi rodzicami przyszłego pokolenia potomnego; w tym celu zostały wyselekcjonowane. Jeżeli stado rodziców stanowi znikomą część stada rodzicielskiego, np. 10-20%, oznacza to, że hodowca przeprowadził ostrą selekcję. Jeśli natomiast stado rodziców stanowi 80-90% stada rodzicielskiego, to selekcja jest słaba, mało ostra. Ostrość selekcji nie może być dowolna, nieprzemyślana, gdyż w małoliczebnym stadzie doprowadziłaby do nieprzemyślanego kojarzenia krewniaczego.
Podstawą do przeprowadzenia selekcji wśród gołębi ras ozdobnych są wyniki oceny ich cech rasowych. Oceny takiej dokonuje sędzia na wystawach. U gołębi ras mięsnych ocenia się cechy mięsne (pokrój, dobowe przyrosty, umięśnienie), a u gołębi pocztowych - pokrój (karta oceny), loty konkursowe (miejsce zdobyte w stawce gołębi wywiezionych na loty), łącznie przeleciane w sezonie lotowania tzw. konkursokilometry, odległość miejsc uwolnienia, a także wyniki lotowania ich potomstwa - jeśli już je mają. Gołębie z najwyższymi ocenami pozostawia się do reprodukcji, z ocenami niskimi zaś wybrakowuje się ze stada. Dotychczas nikt nie opracował indeksów selekcyjnych, które uwzględniałyby istotne cechy selekcjonowane w hodowli gołębi pocztowych. W tym celu należałoby oszacować wskaźniki odziedziczalności tych cech i przypisać im tzw. wagi ekonomiczne (wagi ważności cech), a także określić korelację między cechami. Indeksy selekcyjne pozwoliłyby prowadzić bardziej efektywną selekcję wśród gołębi pocztowych i typu mięsnego.
Cechy rasowe gołębi ozdobnych, będące podstawą ich oceny, są wymienione w charakterystyce opisanych dalej ras. Ich selekcja nosi znamiona tzw. selekcji stabilizującej. Polega ona na tym, że cechy gołębi wybieranych na rodziców powinny się mieścić w granicach wzorca. Gołębie o cechach odbiegających swym wyglądem i wymiarami od wzorca są eliminowane ze stada. Pozostawienie do reprodukcji osobników nietypowych dla danej rasy doprowadziłoby do zróżnicowania cech uznanych za rasowe u pokolenia potomnego, które tym samym nie byłoby uważane za reprezentantów rasy.
Natomiast selekcja gołębi ras mięsnych nosi znamiona selekcji kierunkowej; hodowcy tych ras gołębi dążą do stałych zmian ich cech użytkowych w kierunku coraz to większych wartości, np.: masy ciała, przyrostów masy ciała, wydajności rzeźnej.
Selekcji kierunkowej podlegają również gołębie pocztowe. Hodowcy gołębi pocztowych zmierzają do wyhodowania w kolejnych pokoleniach gołębi, które będą szybciej pokonywać dystans dzielący gołębnik od miejsca uwolnienia, przelecą więcej konkursokilometrów, powrócą z coraz to dalszych odległości. Doskonalą oni jednocześnie kilka cech gołębi pocztowych: orientację w przestrzeni, siłę mięśni, odporność psychiczną na stres, zaradność i wytrwałość podczas lotu. Mierzony przez hodowców czas lotu powrotnego gołębi nie odzwierciedla czasu rzeczywistego, zużytego na pokonanie danej odległości. Pomiar czasu jest obarczony błędem trudnym do wyeliminowania. Gołąb bowiem nie zawsze leci do gołębnika po linii prostej i to bez odpoczynku. Może być napadnięty przez jastrzębia i zboczyć z obranej trasy, aby ratować sobie życie; bywa, że siada na polu i żeruje lub ląduje przy wodopoju, żeby zaspokoić pragnienie. Niekiedy gołąb po powrocie, szczególnie z krótkodystansowego lotu, nie chce wejść do gołębnika; po powrocie z dale- kiego lotu z reguły natychmiast wchodzi do gołębnika. Gołębie starsze chętniej wchodzą do gołębnika, zwłaszcza gdy oczekuje ich partner wysiadujący jaja lub karmiący młódki. Dlatego dopiero kilka lotów konkursowych daje wynik zbliżony do rzeczywistej dzielności lotowej gołębia.
Hodowcy gołębi pocztowych i ras mięsnych mogą poddać ocenie, a następnie selekcji, gołębie młode. Kryterium oceny powinno dotyczyć głównie: stanu ich zdrowia, pokroju i tempa wzrostu. Taka selekcja nosi nazwę selekcji wstępnej i ma głównie uzasadnienie ekonomiczne. Stosując ją odpowiednio wcześnie eliminuje się osobniki mierne i dzięki temu unika się kosztów ich wychowu.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykol ktory pomoze w Hodowli
SELEKCJA

Pojęcie selekcja wywodzi się od łacińskiego słowa selectio. Zadomowiło się ono w hodowli zwierząt i roślin wielu krajów. W zootechnice przez to pojęcie należy rozumieć nielosowy wybór zwierząt, różnicujący poziom ich rozmnażania, zmieniający częstość (frekwencję) genów i genotypów w populacji. Nielosowy wybór to przeznaczenie do reprodukcji (dalszej hodowli) tylko określonych osobników, które zostały uprzednio poddane kontroli, ocenie i uzyskały dodatni wynik oceny. Tym samym osobniki te - wyselekcjonowane - mają szansę pozostawienia maksymalnej liczby potomstwa, w przeciwieństwie do wybrakowanych, którym hodowca całkowicie uniemożliwił rozpłód lub ograniczył do minimum. W ten sposób dochodzi do zróżnicowania poziomu rozmnażania. Zazwyczaj hodowca-praktykant, prowadząc selekcję stada, nie zawsze zdaje sobie sprawę, że pozostawiając w hodowli tylko pewne gołębie przyczynia się do wzrostu częstości genów tych ptaków. Natomiast eliminuje ze stada ptaki o niższej ocenie, usuwa jednocześnie ich geny, a więc frekwencja tych genów się obniża. Dokonuje on więc zmian we frekwencji genów i genotypów, które tworzą tzw. Fundusz genowy stada. I to jest treść, istota selekcji - najpotężniejsza "broń" w rękach hodowców.
Wyodrębnia się selekcję naturalną i sztuczną (zootechniczną). Selekcji naturalnej podlegają zarówno zwierzęta dzikie, jak i udomowione, natomiast sztucznej - głównie zwierzęta hodowane przez człowieka. Zasadniczą różnicą między selekcją naturalną, a sztuczną jest to, że selekcja naturalna faworyzuje gołębie mające geny wyznaczające cechy korzystne dla nich, dla ich przetrwania, hodowca zaś faworyzuje gołębie mające geny wyznaczające cechy charakterystyczne dla danej rasy. W odniesieniu do większości gołębi ras ozdobnych interesy hodowcy-selekcjonera i selekcji naturalnej rozchodzą się. Do wyjątków należy zaliczyć gołębie pocztowe i ich cechy selekcjonowane przez hodowcę. Gołąb pocztowy pozbawiony opieki hodowcy dobrze sobie radzi w naturze, nie gorzej niż jego dziki przodek - gołąb skalny lub zdziczały gołąb udomowiony, tzw. poluch.
W wyniku przeprowadzonej selekcji sztucznej stado rodzicielskie dzieli się na dwie części. Jedną część reprezentują osobniki wybrane do hodowli, a drugą wybrakowane. Osobniki wybrane do hodowli tworzą stado rodziców, gdyż są one potencjalnymi rodzicami przyszłego pokolenia potomnego; w tym celu zostały wyselekcjonowane. Jeżeli stado rodziców stanowi znikomą część stada rodzicielskiego, np. 10-20%, oznacza to, że hodowca przeprowadził ostrą selekcję. Jeśli natomiast stado rodziców stanowi 80-90% stada rodzicielskiego, to selekcja jest słaba, mało ostra. Ostrość selekcji nie może być dowolna, nieprzemyślana, gdyż w małoliczebnym stadzie doprowadziłaby do nieprzemyślanego kojarzenia krewniaczego.
Podstawą do przeprowadzenia selekcji wśród gołębi ras ozdobnych są wyniki oceny ich cech rasowych. Oceny takiej dokonuje sędzia na wystawach. U gołębi ras mięsnych ocenia się cechy mięsne (pokrój, dobowe przyrosty, umięśnienie), a u gołębi pocztowych - pokrój (karta oceny), loty konkursowe (miejsce zdobyte w stawce gołębi wywiezionych na loty), łącznie przeleciane w sezonie lotowania tzw. konkursokilometry, odległość miejsc uwolnienia, a także wyniki lotowania ich potomstwa - jeśli już je mają. Gołębie z najwyższymi ocenami pozostawia się do reprodukcji, z ocenami niskimi zaś wybrakowuje się ze stada. Dotychczas nikt nie opracował indeksów selekcyjnych, które uwzględniałyby istotne cechy selekcjonowane w hodowli gołębi pocztowych. W tym celu należałoby oszacować wskaźniki odziedziczalności tych cech i przypisać im tzw. wagi ekonomiczne (wagi ważności cech), a także określić korelację między cechami. Indeksy selekcyjne pozwoliłyby prowadzić bardziej efektywną selekcję wśród gołębi pocztowych i typu mięsnego.
Cechy rasowe gołębi ozdobnych, będące podstawą ich oceny, są wymienione w charakterystyce opisanych dalej ras. Ich selekcja nosi znamiona tzw. selekcji stabilizującej. Polega ona na tym, że cechy gołębi wybieranych na rodziców powinny się mieścić w granicach wzorca. Gołębie o cechach odbiegających swym wyglądem i wymiarami od wzorca są eliminowane ze stada. Pozostawienie do reprodukcji osobników nietypowych dla danej rasy doprowadziłoby do zróżnicowania cech uznanych za rasowe u pokolenia potomnego, które tym samym nie byłoby uważane za reprezentantów rasy.
Natomiast selekcja gołębi ras mięsnych nosi znamiona selekcji kierunkowej; hodowcy tych ras gołębi dążą do stałych zmian ich cech użytkowych w kierunku coraz to większych wartości, np.: masy ciała, przyrostów masy ciała, wydajności rzeźnej.
Selekcji kierunkowej podlegają również gołębie pocztowe. Hodowcy gołębi pocztowych zmierzają do wyhodowania w kolejnych pokoleniach gołębi, które będą szybciej pokonywać dystans dzielący gołębnik od miejsca uwolnienia, przelecą więcej konkursokilometrów, powrócą z coraz to dalszych odległości. Doskonalą oni jednocześnie kilka cech gołębi pocztowych: orientację w przestrzeni, siłę mięśni, odporność psychiczną na stres, zaradność i wytrwałość podczas lotu. Mierzony przez hodowców czas lotu powrotnego gołębi nie odzwierciedla czasu rzeczywistego, zużytego na pokonanie danej odległości. Pomiar czasu jest obarczony błędem trudnym do wyeliminowania. Gołąb bowiem nie zawsze leci do gołębnika po linii prostej i to bez odpoczynku. Może być napadnięty przez jastrzębia i zboczyć z obranej trasy, aby ratować sobie życie; bywa, że siada na polu i żeruje lub ląduje przy wodopoju, żeby zaspokoić pragnienie. Niekiedy gołąb po powrocie, szczególnie z krótkodystansowego lotu, nie chce wejść do gołębnika; po powrocie z dale- kiego lotu z reguły natychmiast wchodzi do gołębnika. Gołębie starsze chętniej wchodzą do gołębnika, zwłaszcza gdy oczekuje ich partner wysiadujący jaja lub karmiący młódki. Dlatego dopiero kilka lotów konkursowych daje wynik zbliżony do rzeczywistej dzielności lotowej gołębia.
Hodowcy gołębi pocztowych i ras mięsnych mogą poddać ocenie, a następnie selekcji, gołębie młode. Kryterium oceny powinno dotyczyć głównie: stanu ich zdrowia, pokroju i tempa wzrostu. Taka selekcja nosi nazwę selekcji wstępnej i ma głównie uzasadnienie ekonomiczne. Stosując ją odpowiednio wcześnie eliminuje się osobniki mierne i dzięki temu unika się kosztów ich wychowu.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot