[AG-0370]

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykol ktory pomoze w prowadzeni Hodowli

METODY KOJARZENIA

Przez pojęcie kojarzenie rozumie się łączenie partnerów płciowych reprezentujących tę samą rasę. Jest to więc hodowla w czystości rasy, a otrzymane potomstwo jest czyste rasowo. W hodowli gołębi ras ozdobnych i pocztowych stosuje się wyłącznie kojarzenie. Natomiast w hodowli gołębi ras mięsnych niekiedy stosuje się krzyżowanie, tzn. łączenie w pary gołębi reprezentujących dwie różne rasy. Produktem krzyżowania są mieszańce.
Rozróżnia się następujące metody kojarzenia: kojarzenie wolne (niekrewniacze), kojarzenie krewniacze, kojarzenie szczytowe oraz jednorazowe odświeżanie krwi.
Kojarzenie wolne. Kojarzenie wolne to parowanie gołębi tej samej rasy, niespokrewnionych ze sobą przez żadnego z przodków do piątego pokolenia wstecz. Jest to kojarzenie powszechnie stosowane. W swych fenotypowych i genetycznych skutkach jest przeciwieństwem kojarzenia krewniaczego. Genetycznym skutkiem kojarzenia wolnego jest maksymalna heterozygotyczność w obrębie par genów u gołębi pokolenia potomnego, a skutkiem fenotypowym - maksymalny wigor potomstwa, wyrażający się dużą odpornością na niesprzyjające czynniki środowiska zewnętrznego, szybkim tempem wzrostu, małymi upadkami miodków, doskonałą płodnością i troskliwością rodziców. Najczęściej gołębie pocztowe heterozygotyczne są dobrymi lotnikami. Z tych też względów większość hodowców gołębi pocztowych stosuje tę metodę kojarzenia. Jednakże gołębie heterozygotyczne kojarzone ze sobą dają potomstwo wykazujące dużą zmienność wszystkich selekcjonowanych cech. Uzyskuje się więc gołębie dobrze i źle spisujące się w lotach. Może to być źródłem nieporozumień zarówno dla hodowcy kojarzącego parę wybitnych lotników, jak i dla klienta kupującego dobrą parę, ale jej potomstwo me wyróżnia się w lotach. Może jednak być przeciwnie dwa nie wyróżniające się gołębie heterozygotyczne dają młódka, którego wyczyny są godne odnotowania.
Doświadczony hodowca, mający pewien zasób wiadomości z zakresu genetyki i hodowli, stosuje zarówno kojarzenie wolne, jak i kojarzenie krewniacze z jednoczesną ostrą selekcją. Dzięki tak prowadzonej pracy hodowlanej zatrzymane do reprodukcji gołębie dają więcej dobrych ptaków; są one bardziej wyrównane pod względem genotypów, a tym samym odpowiadają wzorcowi gołębi ras ozdobnych. Początkujący hodowca powinien stosować kojarzenie wolne, a świadomie unikać kojarzenia krewniaczego. Zapewnia mu ono odchów zdrowych piskląt. Stwierdzana w takim stadzie znaczna zmienność genetyczna gwarantuje skuteczność selekcji. Dopiero po uzyskaniu kilku wyróżniających się ptaków obojga płci można pokusić się na zastosowanie kojarzenia krewniaczego, oczywiście po uprzednim zapoznaniu się z możliwymi skutkami genetycznymi i fenotypowymi.
Kojarzenie krewniacze. Kojarzenie krewniacze nazywane jest też: kojarzeniem wsobnym, kojarzeniem w pokrewieństwie, hodowlą krewniaczą, a także inbredowaniem (od angielskiego słowa inbreeding) lub incuchtem (od niemieckiego - Inzucht). Przez to pojęcie należy rozumieć parzenie partnerów płciowych spokrewnionych ze sobą przez jednego lub kilku wspólnych przodków występujących w ich rodowodach do piątego pokolenia wstecz. Kojarzenie rodzica z jego potomkiem lub pełnego rodzeństwa (brata z siostrą) nazywane jest kojarzeniem kazirodczym, a kojarzenie półrodzeństwa (przyrodniego brata z siostrą) lub dziadka z wnuczką - kojarzeniem krewniaczym właściwym. Natomiast parzenie osobników spokrewnionych przez dalszych wspólnych przodków, np. kuzynów III lub dalszego stopnia, zwie się kojarzeniem krewniaczym umiarkowanym. Dla lepszej orientacji o stopniu spokrewnienia kojarzonych osobników cyframi rzymskimi oznacza się liczbę pokoleń dzielących te osobniki od ich wspólnego przodka. Między rodzicem i jego potomkiem lub pełnym rodzeństwem wskaźnik pokrewieństwa wynosi minimum 0,5. Oznacza to, że mają one 50% genów identycznych przez pochodzenie. Ich wspólni przodkowie występują w pokoleniu I-O (potomek x rodzic) lub I-I (pełne rodzeństwo). Kojarzenie krewniacze właściwe to łączenie osobników, których spokrewnienie wyraża się niższą wartością wskaźnika pokrewieństwa, mieszczącą się w granicach 0,1-0,49, a wspólni przodkowie występują w pokoleniu I-II. W kojarzeniu krewniaczym umiarkowanym współczynnik pokrewieństwa jest niższy niż O, l (np. kojarzenie wnuków spokrewnionych ze sobą tylko przezwspólnego dziadka lub wspólną babkę). Wspólni przodkowie występują tu w pokoleniach II-II, II-III, III-III, II-IV itd.
Obniżenie ogólnego wigoru gołębi zinbredowanych nazywa się depresją inbredową. Uważa się, że za to niepożądane w hodowli zjawisko odpowiedzialna jest przeważająca większość genów recesywnych w stanie homozygotycznym. Jego wystąpienie jest bardziej prawdopodobne wówczas, gdy prowadzona wcześniej selekcja nie była dostatecznie ostra i skuteczna. Znaczy to, że w stadzie pozostały gołębie mające geny recesywne ukryte dominowaniem swych alleli. W związku z tym średnie wartości selekcjonowanych cech ilościowych będą niższe u osobników zinbredowanych niż u ich rówieśników, a nawet krewnych, których rodzice nie byli spokrewnieni. Jest to prawidłowość wynikająca ze zmiany we frekwencji genotypów spowodowanej kojarzeniem krewniaczym; kosztem heterozygotycznych par genów wzrasta częstość homozygotycznych par genów.
Ogólnie skutki te można przedstawić następująco:
- zwiększa się częstość ujawniania w fenotypie działania genów ustępujących (np. aa), które były dotąd tłumione u osobników heterozygotycznych (np. Aa) przez geny dominujące (np. A);
- wyodrębniają się grupy osobników o podobnych układach genowych.
De Weerd (1956) - hodowca gołębi pocztowych - pisał: "...doświadczenie nauczyło, że dobrym lotnikiem z hodowli krewniaczej dochodzi się dalej niż podobnie dobrym lub lepszym z kojarzenia wolnego". Lahaye i Cordiez (1959) uważają, że kojarzenie krewniacze ułatwia "wydobycie zagubionych, lecz wartościowych genów recesywnych oraz ich utrwalenie" - tzn. doprowadzenie do stanu homozygotycznego (np. aa). Opierając się na wynikach nowszych badań nad różnymi gatunkami zwierząt można przypuszczać, że niewielka liczba genów recesywnych ma działanie korzystne; z fizjologicznego punktu widzenia większość genów recesywnych jest niekorzystna. Kojarzyć w pokrewieństwie można i należy gołębie, które:
- pochodzą ze stada selekcjonowanego przez wiele pokoleń w kierunku pożądanych cech;
- odznaczają się zdrowiem, dobrą płodnością i nieśnością,
- odchowały (przed skojarzeniem w pokrewieństwie) młode, które otrzymały dobrą ocenę za pokrój i cechy użytkowe (w przypadku gołębi ras mięsnych i ozdobnych).
Spokrewnione pary należy rozłączyć, jeżeli: - 2-3 kolejno zniesione jaja nie są zapłodnione, mimo że gołębie mogły kopulować,
- znaczna liczba potomstwa wykazuje wady budowy i cechy odbiegające od wzorca.
Kojarzenia krewniacze można zapoczątkować w stadach liczących co najmniej 30 gołębi. Selekcję w takich stadach prowadzi się od wielu pokoleń i jest ona skuteczna. Kojarzenie krewniacze można rozpocząć od parzenia wyróżniającego się półrodzeństwa. Powinno się skojarzyć co najmniej 10 spokrewnionych par. W przypadku hodowli gołębi pocztowych uzyskane potomstwo należy wysłać na loty konkursowe i zwrócić uwagę na szybkość przelotu trasy. Chodzi o wychwycenie gołębi o mocnej budowie, które jednocześnie dobrze orientują się w przestrzeni. Oczywiście należy się liczyć z dużymi stratami, ale gołębie, które pozostaną po 2-3 sezonach lotowania wynagrodzą poniesione koszty. W hodowli ras ozdobnych należy zwracać uwagę na to, aby cechy rasowe nie odbiegały od wzorca.
Kojarzenie szczytowe. Polega na kojarzeniu gołębia zinbredowanego z partnerem niezinbredowanym i niespokrewnionym. Zaletą kojarzenia szczytowego jest duże prawdopodobieństwo uzyskania potomstwa wyrównanego tak pod względem genotypu, jak i fenotypu doskonalonych cech. Jest to uwarunkowane tym, że gołębie zinbredowane pochodzą od rodziców sprawdzonych, wyselekcjonowanych w kierunku genów dominujących. Mają więc wiele par homozygotycznych genów dominujących: AA, BB, CC, DD ... NN. Kojarzenie ich z osobnikami niespokrewnionymi z nimi i heterozygotycznymi zapewnia więcej dobrego potomstwa niż kojarzenie wolne. Wynika z tego, że w komórkach płciowych gołębi zinbredowanych znajdują się geny dominujące - po jednym z każdej pary alleli. Geny te tłumią działanie "mniej wartościowych" genów recesywnych albo współdziałają z nimi i dają oczekiwane efekty. Wadą tej metody jest stosunkowo długi okres upływający do chwili uzyskania sprawdzonych gołębi zinbredowanych. Wyjściem z tej sytuacji może być nabycie zinbredowanych gołębi od innego hodowcy i przystąpienie od razu do kojarzenia ich ze swoimi gołębiami niespokrewnionymi.
Odświeżanie krwi. Tę metodę kojarzenia nazywa się również jednorazowym kojarzeniem wolnym. Polega ona na jednorazowym skojarzeniu osobników zinbredowanych z osobnikami niespokrewnionymi z nimi. Po uzyskaniu potomstwa rezygnuje się z dalszego rozmnażania osobników niespokrewnionych i powraca do kojarzenia uzyskanego potomstwa między sobą (jest to potomstwo z tak zwaną odświeżoną krwią). Osobniki zinbredowane zaś można kojarzyć z potomstwem mającym "odświeżoną" krew, z tym że między parzonymi parami nie może być bliskiego spokrewnienia.
Odświeżanie krwi wskazane jest w stadzie, w którym przez wiele pokoleń prowadzone było kojarzenie w pokrewieństwie. W wyniku tego kojarzenia osiągnięto dobre wyniki, ale okazało się, że takie cechy, jak: płodność, nieśność, tempo wzrostu, wigor, uległy depresji inbredowej, albo też wyczerpała się zmienność genetyczna w zakresie selekcjonowanych cech (np. tempo wzrostu - u ras mięsnych), a dalsza selekcja nie przynosi postępu. Należy pamiętać, że gołębie wybrane do odświeżania krwi muszą nie tylko wykazywać brak spokrewniania ze stadem, do którego są wprowadzane, ale muszą być sprawdzonymi, dobrymi lotnikami. W przeciwnym razie uzyskane potomstwo wyróżni się określonymi cechami, ale będzie ono mierne w lotach.
Hodowla na linię. Linię hodowlaną tworzą osobniki wywodzące się od wspólnego przodka. W hodowli gołębi przodkiem takim może być zarówno samiec, jak i samica. Są to więc zwierzęta w mniejszym lub większym stopniu spokrewnione, ale nie muszą być zinbredowane. Gołębie poszczególnych linii hodowlanych różnią się genotypami, co rzutuje na strukturęgenetyczną stada.
Hodowca, który chce zapoczątkować hodowlę na linię wybitnego przodka musi go najpierw zidentyfikować. Może to uczynić na podstawie wielokrotnych wysokich ocen tego gołębia, jak też jego potomstwa. Dopiero po stwierdzeniu, że ptak daje dobre potomstwo, można zapoczątkować hodowlę na jego linię. Staje się on więc założycielem linii hodowlanej. Hodowla na linię jest wyższą formą pracy hodowlanej. Ma ona na celu namnożenie potomstwa o dużej koncentracji genów wybitnego przodka. Jeśli się zdarzy, że wybitny gołąb zostaje zidentyfikowany po śmierci, to należy kojarzyć w pokrewieństwie jego potomstwo. W ten sposób można utrwalać cechy, czyli ,,ratować" jego genotyp. Oczywiście, uzyskane potomstwo musi być zawsze poddawane wnikliwej ocenie i selekcji.
Kojarzenie międzyliniowe. Kojarzenie międzyliniowe następuje wtedy, gdy kojarzy się przedstawicieli dwóch linii hodowlanych, zarówno nie zinbredowanych, jak i zinbredowanych. W wyniku takiego kojarzenia doprowadza się do syntezy dwóch linii, a to zapewnia dobre wyniki; potomstwo uzyskane z kojarzenia międzyliniowego przejawia wyższe wartości niż rodzice. Zjawisko to, nazywane efektem heterozji, występuje u potomstwa niespokrewnionych rodziców, jest więc heterozygotyczne. W wyniku stosowania hodowli na linię a także syntezy linii hodowlanych można ostatecznie uzyskać wyróżniającą się grupę gołębi, tzw. szczep.
Pożądane jest, aby hodowca zakładał linie hodowlane i to kilka jednocześnie. Niektóre z nich bowiem mogą okazać się mierne i trzeba będzie wyeliminować je ze stada, inne zaś hodowca zechce kojarzyć między sobą, dokonując tzw. syntezy linii, czyli wytworzenia nowych linii.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykol ktory pomoze w prowadzeni Hodowli

METODY KOJARZENIA

Przez pojęcie kojarzenie rozumie się łączenie partnerów płciowych reprezentujących tę samą rasę. Jest to więc hodowla w czystości rasy, a otrzymane potomstwo jest czyste rasowo. W hodowli gołębi ras ozdobnych i pocztowych stosuje się wyłącznie kojarzenie. Natomiast w hodowli gołębi ras mięsnych niekiedy stosuje się krzyżowanie, tzn. łączenie w pary gołębi reprezentujących dwie różne rasy. Produktem krzyżowania są mieszańce.
Rozróżnia się następujące metody kojarzenia: kojarzenie wolne (niekrewniacze), kojarzenie krewniacze, kojarzenie szczytowe oraz jednorazowe odświeżanie krwi.
Kojarzenie wolne. Kojarzenie wolne to parowanie gołębi tej samej rasy, niespokrewnionych ze sobą przez żadnego z przodków do piątego pokolenia wstecz. Jest to kojarzenie powszechnie stosowane. W swych fenotypowych i genetycznych skutkach jest przeciwieństwem kojarzenia krewniaczego. Genetycznym skutkiem kojarzenia wolnego jest maksymalna heterozygotyczność w obrębie par genów u gołębi pokolenia potomnego, a skutkiem fenotypowym - maksymalny wigor potomstwa, wyrażający się dużą odpornością na niesprzyjające czynniki środowiska zewnętrznego, szybkim tempem wzrostu, małymi upadkami miodków, doskonałą płodnością i troskliwością rodziców. Najczęściej gołębie pocztowe heterozygotyczne są dobrymi lotnikami. Z tych też względów większość hodowców gołębi pocztowych stosuje tę metodę kojarzenia. Jednakże gołębie heterozygotyczne kojarzone ze sobą dają potomstwo wykazujące dużą zmienność wszystkich selekcjonowanych cech. Uzyskuje się więc gołębie dobrze i źle spisujące się w lotach. Może to być źródłem nieporozumień zarówno dla hodowcy kojarzącego parę wybitnych lotników, jak i dla klienta kupującego dobrą parę, ale jej potomstwo me wyróżnia się w lotach. Może jednak być przeciwnie dwa nie wyróżniające się gołębie heterozygotyczne dają młódka, którego wyczyny są godne odnotowania.
Doświadczony hodowca, mający pewien zasób wiadomości z zakresu genetyki i hodowli, stosuje zarówno kojarzenie wolne, jak i kojarzenie krewniacze z jednoczesną ostrą selekcją. Dzięki tak prowadzonej pracy hodowlanej zatrzymane do reprodukcji gołębie dają więcej dobrych ptaków; są one bardziej wyrównane pod względem genotypów, a tym samym odpowiadają wzorcowi gołębi ras ozdobnych. Początkujący hodowca powinien stosować kojarzenie wolne, a świadomie unikać kojarzenia krewniaczego. Zapewnia mu ono odchów zdrowych piskląt. Stwierdzana w takim stadzie znaczna zmienność genetyczna gwarantuje skuteczność selekcji. Dopiero po uzyskaniu kilku wyróżniających się ptaków obojga płci można pokusić się na zastosowanie kojarzenia krewniaczego, oczywiście po uprzednim zapoznaniu się z możliwymi skutkami genetycznymi i fenotypowymi.
Kojarzenie krewniacze. Kojarzenie krewniacze nazywane jest też: kojarzeniem wsobnym, kojarzeniem w pokrewieństwie, hodowlą krewniaczą, a także inbredowaniem (od angielskiego słowa inbreeding) lub incuchtem (od niemieckiego - Inzucht). Przez to pojęcie należy rozumieć parzenie partnerów płciowych spokrewnionych ze sobą przez jednego lub kilku wspólnych przodków występujących w ich rodowodach do piątego pokolenia wstecz. Kojarzenie rodzica z jego potomkiem lub pełnego rodzeństwa (brata z siostrą) nazywane jest kojarzeniem kazirodczym, a kojarzenie półrodzeństwa (przyrodniego brata z siostrą) lub dziadka z wnuczką - kojarzeniem krewniaczym właściwym. Natomiast parzenie osobników spokrewnionych przez dalszych wspólnych przodków, np. kuzynów III lub dalszego stopnia, zwie się kojarzeniem krewniaczym umiarkowanym. Dla lepszej orientacji o stopniu spokrewnienia kojarzonych osobników cyframi rzymskimi oznacza się liczbę pokoleń dzielących te osobniki od ich wspólnego przodka. Między rodzicem i jego potomkiem lub pełnym rodzeństwem wskaźnik pokrewieństwa wynosi minimum 0,5. Oznacza to, że mają one 50% genów identycznych przez pochodzenie. Ich wspólni przodkowie występują w pokoleniu I-O (potomek x rodzic) lub I-I (pełne rodzeństwo). Kojarzenie krewniacze właściwe to łączenie osobników, których spokrewnienie wyraża się niższą wartością wskaźnika pokrewieństwa, mieszczącą się w granicach 0,1-0,49, a wspólni przodkowie występują w pokoleniu I-II. W kojarzeniu krewniaczym umiarkowanym współczynnik pokrewieństwa jest niższy niż O, l (np. kojarzenie wnuków spokrewnionych ze sobą tylko przezwspólnego dziadka lub wspólną babkę). Wspólni przodkowie występują tu w pokoleniach II-II, II-III, III-III, II-IV itd.
Obniżenie ogólnego wigoru gołębi zinbredowanych nazywa się depresją inbredową. Uważa się, że za to niepożądane w hodowli zjawisko odpowiedzialna jest przeważająca większość genów recesywnych w stanie homozygotycznym. Jego wystąpienie jest bardziej prawdopodobne wówczas, gdy prowadzona wcześniej selekcja nie była dostatecznie ostra i skuteczna. Znaczy to, że w stadzie pozostały gołębie mające geny recesywne ukryte dominowaniem swych alleli. W związku z tym średnie wartości selekcjonowanych cech ilościowych będą niższe u osobników zinbredowanych niż u ich rówieśników, a nawet krewnych, których rodzice nie byli spokrewnieni. Jest to prawidłowość wynikająca ze zmiany we frekwencji genotypów spowodowanej kojarzeniem krewniaczym; kosztem heterozygotycznych par genów wzrasta częstość homozygotycznych par genów.
Ogólnie skutki te można przedstawić następująco:
- zwiększa się częstość ujawniania w fenotypie działania genów ustępujących (np. aa), które były dotąd tłumione u osobników heterozygotycznych (np. Aa) przez geny dominujące (np. A);
- wyodrębniają się grupy osobników o podobnych układach genowych.
De Weerd (1956) - hodowca gołębi pocztowych - pisał: "...doświadczenie nauczyło, że dobrym lotnikiem z hodowli krewniaczej dochodzi się dalej niż podobnie dobrym lub lepszym z kojarzenia wolnego". Lahaye i Cordiez (1959) uważają, że kojarzenie krewniacze ułatwia "wydobycie zagubionych, lecz wartościowych genów recesywnych oraz ich utrwalenie" - tzn. doprowadzenie do stanu homozygotycznego (np. aa). Opierając się na wynikach nowszych badań nad różnymi gatunkami zwierząt można przypuszczać, że niewielka liczba genów recesywnych ma działanie korzystne; z fizjologicznego punktu widzenia większość genów recesywnych jest niekorzystna. Kojarzyć w pokrewieństwie można i należy gołębie, które:
- pochodzą ze stada selekcjonowanego przez wiele pokoleń w kierunku pożądanych cech;
- odznaczają się zdrowiem, dobrą płodnością i nieśnością,
- odchowały (przed skojarzeniem w pokrewieństwie) młode, które otrzymały dobrą ocenę za pokrój i cechy użytkowe (w przypadku gołębi ras mięsnych i ozdobnych).
Spokrewnione pary należy rozłączyć, jeżeli: - 2-3 kolejno zniesione jaja nie są zapłodnione, mimo że gołębie mogły kopulować,
- znaczna liczba potomstwa wykazuje wady budowy i cechy odbiegające od wzorca.
Kojarzenia krewniacze można zapoczątkować w stadach liczących co najmniej 30 gołębi. Selekcję w takich stadach prowadzi się od wielu pokoleń i jest ona skuteczna. Kojarzenie krewniacze można rozpocząć od parzenia wyróżniającego się półrodzeństwa. Powinno się skojarzyć co najmniej 10 spokrewnionych par. W przypadku hodowli gołębi pocztowych uzyskane potomstwo należy wysłać na loty konkursowe i zwrócić uwagę na szybkość przelotu trasy. Chodzi o wychwycenie gołębi o mocnej budowie, które jednocześnie dobrze orientują się w przestrzeni. Oczywiście należy się liczyć z dużymi stratami, ale gołębie, które pozostaną po 2-3 sezonach lotowania wynagrodzą poniesione koszty. W hodowli ras ozdobnych należy zwracać uwagę na to, aby cechy rasowe nie odbiegały od wzorca.
Kojarzenie szczytowe. Polega na kojarzeniu gołębia zinbredowanego z partnerem niezinbredowanym i niespokrewnionym. Zaletą kojarzenia szczytowego jest duże prawdopodobieństwo uzyskania potomstwa wyrównanego tak pod względem genotypu, jak i fenotypu doskonalonych cech. Jest to uwarunkowane tym, że gołębie zinbredowane pochodzą od rodziców sprawdzonych, wyselekcjonowanych w kierunku genów dominujących. Mają więc wiele par homozygotycznych genów dominujących: AA, BB, CC, DD ... NN. Kojarzenie ich z osobnikami niespokrewnionymi z nimi i heterozygotycznymi zapewnia więcej dobrego potomstwa niż kojarzenie wolne. Wynika z tego, że w komórkach płciowych gołębi zinbredowanych znajdują się geny dominujące - po jednym z każdej pary alleli. Geny te tłumią działanie "mniej wartościowych" genów recesywnych albo współdziałają z nimi i dają oczekiwane efekty. Wadą tej metody jest stosunkowo długi okres upływający do chwili uzyskania sprawdzonych gołębi zinbredowanych. Wyjściem z tej sytuacji może być nabycie zinbredowanych gołębi od innego hodowcy i przystąpienie od razu do kojarzenia ich ze swoimi gołębiami niespokrewnionymi.
Odświeżanie krwi. Tę metodę kojarzenia nazywa się również jednorazowym kojarzeniem wolnym. Polega ona na jednorazowym skojarzeniu osobników zinbredowanych z osobnikami niespokrewnionymi z nimi. Po uzyskaniu potomstwa rezygnuje się z dalszego rozmnażania osobników niespokrewnionych i powraca do kojarzenia uzyskanego potomstwa między sobą (jest to potomstwo z tak zwaną odświeżoną krwią). Osobniki zinbredowane zaś można kojarzyć z potomstwem mającym "odświeżoną" krew, z tym że między parzonymi parami nie może być bliskiego spokrewnienia.
Odświeżanie krwi wskazane jest w stadzie, w którym przez wiele pokoleń prowadzone było kojarzenie w pokrewieństwie. W wyniku tego kojarzenia osiągnięto dobre wyniki, ale okazało się, że takie cechy, jak: płodność, nieśność, tempo wzrostu, wigor, uległy depresji inbredowej, albo też wyczerpała się zmienność genetyczna w zakresie selekcjonowanych cech (np. tempo wzrostu - u ras mięsnych), a dalsza selekcja nie przynosi postępu. Należy pamiętać, że gołębie wybrane do odświeżania krwi muszą nie tylko wykazywać brak spokrewniania ze stadem, do którego są wprowadzane, ale muszą być sprawdzonymi, dobrymi lotnikami. W przeciwnym razie uzyskane potomstwo wyróżni się określonymi cechami, ale będzie ono mierne w lotach.
Hodowla na linię. Linię hodowlaną tworzą osobniki wywodzące się od wspólnego przodka. W hodowli gołębi przodkiem takim może być zarówno samiec, jak i samica. Są to więc zwierzęta w mniejszym lub większym stopniu spokrewnione, ale nie muszą być zinbredowane. Gołębie poszczególnych linii hodowlanych różnią się genotypami, co rzutuje na strukturęgenetyczną stada.
Hodowca, który chce zapoczątkować hodowlę na linię wybitnego przodka musi go najpierw zidentyfikować. Może to uczynić na podstawie wielokrotnych wysokich ocen tego gołębia, jak też jego potomstwa. Dopiero po stwierdzeniu, że ptak daje dobre potomstwo, można zapoczątkować hodowlę na jego linię. Staje się on więc założycielem linii hodowlanej. Hodowla na linię jest wyższą formą pracy hodowlanej. Ma ona na celu namnożenie potomstwa o dużej koncentracji genów wybitnego przodka. Jeśli się zdarzy, że wybitny gołąb zostaje zidentyfikowany po śmierci, to należy kojarzyć w pokrewieństwie jego potomstwo. W ten sposób można utrwalać cechy, czyli ,,ratować" jego genotyp. Oczywiście, uzyskane potomstwo musi być zawsze poddawane wnikliwej ocenie i selekcji.
Kojarzenie międzyliniowe. Kojarzenie międzyliniowe następuje wtedy, gdy kojarzy się przedstawicieli dwóch linii hodowlanych, zarówno nie zinbredowanych, jak i zinbredowanych. W wyniku takiego kojarzenia doprowadza się do syntezy dwóch linii, a to zapewnia dobre wyniki; potomstwo uzyskane z kojarzenia międzyliniowego przejawia wyższe wartości niż rodzice. Zjawisko to, nazywane efektem heterozji, występuje u potomstwa niespokrewnionych rodziców, jest więc heterozygotyczne. W wyniku stosowania hodowli na linię a także syntezy linii hodowlanych można ostatecznie uzyskać wyróżniającą się grupę gołębi, tzw. szczep.
Pożądane jest, aby hodowca zakładał linie hodowlane i to kilka jednocześnie. Niektóre z nich bowiem mogą okazać się mierne i trzeba będzie wyeliminować je ze stada, inne zaś hodowca zechce kojarzyć między sobą, dokonując tzw. syntezy linii, czyli wytworzenia nowych linii.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot