[AG-0370]

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykul ktory pomoze w Hodowli

DOBÓR PAR DO ROZPŁODU

Po przeprowadzeniu selekcji hodowca przystępuje do kolejnej czynności, tj. do dobierania par do rozpłodu. Gołębie wybrane do hodowli na podstawie oceny cechy doskonalonej (selekcjonowanej) dobiera się w pary. Jest to dosłownie dobieranie par, gdyż gołębie są monogamiczne - żyją w parach. Tej niezmiernie ważnej czynności najlepiej poświęcić się już zimą, czyli na długo przed sezonem rozpłodowym. W tym czasie hodowcy wszelkich ras mają do dyspozycji niezbędne informacje o walorach ptaków - wyniki oceny na wystawach zarówno gołębi ras ozdobnych, ras mięsnych, jak też wyniki konkursowych lotów gołębi pocztowych.
Dobieranie gołębi w pary jest najważniejszym etapem pracy hodowlanej. Jeśli bowiem decyzja o doborze okaże się nietrafna, to u gołębi ras ozdobnych doprowadzi do uzyskania pokolenia o cechach zbyt odchylonych od wzorca, u gołębi ras mięsnych cechy użytkowe nowego pokolenia będą miały niższe wartości, a u gołębi pocztowych otrzymane potomstwo wykaże mierne walory lotowe. Celem selekcji jest wybranie najlepszych ptaków; nie są one jednak wieczne, ich żywot jest określony. Rola doboru par do rozpłodu polega na zachowaniu ciągłości stada i jego walorów. Dlatego też poprzez przemyślany dobór par należy zapewnić wzorcowe potomstwo u ras ozdobnych, doskonalsze w zakresie cech użytkowych u ras mięsnych i dzielniejsze w lotach u gołębi pocztowych.
Hodowcy-seniorzy stosują w zasadzie dobór homogenny, tzn. łączą w pary gołębie o podobnych walorach, gdyż niemalże wyłącznie takie mają. Natomiast hodowcy początkujący częściej stosują dobór heterogenny - łączą w pary gołębie wzorcowe z gołębiami odbiegającymi od wzorca. Są oni bowiem dopiero "na dorobku" i mają znacznie mniej gołębi wzorcowych niż wybitni hodowcy. Dobór par do rozpłodu następuje po rozpatrzeniu i wnikliwej analizie wielu kryteriów i zjawisk genetycznych. Hodowca powinien wiedzieć, który gen jest dominujący wobec swojego recesywnego allela, a więc która cecha uzewnętrzni się u potomstwa. Jaki będzie efekt współdziałania genów różnych par nieallelicznych, co oznacza uzewnętrznienie się nowych cech, nie występujących u żadnego z rodziców. Łączenie w pary wzorcowych gołębi ras ozdobnych, homozygotycznych w parach genów wyznaczających cechy rasowe, zapewnia uzyskanie potomstwa w większości wzorcowego.
Obniżenie zmienności cech u gołębi mięsnych i pocztowych, a także otrzymanie potomstwa o pożądanej wartości cech można osiągnąć przez stosowanie kojarzeń krewniaczych i selekcję skierowaną na tę pożądaną wartość.
Najważniejszymi kryteriami doboru par do rozpłodu są:
- wartość hodowlana partnerów,
- spokrewnienie partnerów,
- wiek,
- ubarwienie piór pokrywowych u gołębi pocztowych,
- masa ciała.
Wartość hodowlana partnerów.U ras ozdobnych wyraża się ona homozygotycznością w parach genów wyznaczających cechy rasowe, u gołębi ras mięsnych - genotypem zapewniającym wysokie wartości selekcjonowanych cech, a u gołębi pocztowych - genotypem warunkującym wysoką dzielność lotową.
Spokrewnienie partnerów. Hodowca może świadomie kojarzyć ptaki spokrewnione lub unikać kojarzenia krewniaczego. Najgorsze wyniki są z reguły wtedy, gdy kojarzenie krewniacze nie jest zamierzone, lecz zupełnie przypadkowe. Dochodzi wówczas do połączenia się spokrewnionych gołębi o miernych cechach lub cechach wręcz niepożądanych, które utrwalają się u potomstwa (efekt homozygotyczności). Kojarzenie ptaków spokrewnionych jest uzasadnione i może zapewnić wiele dobrych osobników wśród potomstwa, ale pod warunkiem, że spokrewniona para jest wzorcowa (gołębie ras ozdobnych), ma wysoką wartość hodowlaną cech mięsnych (gołębie ras mięsnych) lub wysoką dzielność lotową (gołębie pocztowe).
Wiek. Okazało się, że u osobników bardzo młodych i bardzo starych często dochodzi do nienormalnego podziału chromosomów podczas mejozy. Powstają ubytki chromosomów i inne anomalie. Dlatego też potomstwo takich rodziców jest mierne, wykazuje wady, a nawet cechy letalne (powodujące śmierć potomka). Wiek rodziców ważny jest również z innych powodów. Wiadomo, że wskutek selekcji kolejne pokolenie potomne jest przeciętnie lepsze od rodzicielskiego. Dlatego doskonaląc cechy wysoko odziedziczalne, a do takich zalicza się cechy użytkowe ras mięsnych i dzielność lotową gołębi pocztowych, powinno się preferować w rozpłodzie gołębie młodsze. Wyjątek stanowią starsze gołębie pocztowe, ale tylko te, których potomstwo utrzymuje się na czołowych miejscach w lotach konkursowych; one same zazwyczaj już nie są wysyłane na loty - pozostają w gołębniku ptaków zarodkowych. Nie jest bowiem błędem w sztuce hodowlanej, jeżeli dobremu gołębiowi starszego pokolenia przydzieli się partnera młodego. Większość hodowców gołębi pocztowych wypowiada się za eliminowaniem z hodowli ptaków w wieku 10-12 lat.
Ubarwienie piór pokrywowych u gołębi pocztowych. Stwierdzono, że gołębie o pigmentowanych piórach są z reguły mocniejszej konstytucji. Poza tym wyniki badań opublikowanych przez Szula (1990) wykazały, że istnieje związek między barwą piór a wynikami lotów. Większość wyróżniających się w lotach konkursowych gołębi ma barwę niebieską i niebiesko nakrapianą. Nowicki (1984) stwierdził, że niebieskie gołębie pocztowe mają najwięcej czerwonych ciałek krwi, nieco mniej mają niebieskie nakrapiane, najmniej zaś gołębie o barwie czarnej, białej. Barwa piór gołębi ozdobnych jest określona wzorcem; ptaki o innym ubarwieniu są dyskwalifikowane.
Masa ciała. Wiadomo, że masa ciała ma wysoki współczynnik odziedziczalności. U gołębi ras mięsnych jest to więc znaczące kryterium, szczególnie gdy dodatkowo weźmie się pod uwagę dobowe przyrosty. Mniejsze natomiast znaczenie ma ono u gołębi pocztowych; u gołębi ras ozdobnych masę ciała określa wzorzec.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot

Witam
Przedstawiam wam ciekawy Artykul ktory pomoze w Hodowli

DOBÓR PAR DO ROZPŁODU

Po przeprowadzeniu selekcji hodowca przystępuje do kolejnej czynności, tj. do dobierania par do rozpłodu. Gołębie wybrane do hodowli na podstawie oceny cechy doskonalonej (selekcjonowanej) dobiera się w pary. Jest to dosłownie dobieranie par, gdyż gołębie są monogamiczne - żyją w parach. Tej niezmiernie ważnej czynności najlepiej poświęcić się już zimą, czyli na długo przed sezonem rozpłodowym. W tym czasie hodowcy wszelkich ras mają do dyspozycji niezbędne informacje o walorach ptaków - wyniki oceny na wystawach zarówno gołębi ras ozdobnych, ras mięsnych, jak też wyniki konkursowych lotów gołębi pocztowych.
Dobieranie gołębi w pary jest najważniejszym etapem pracy hodowlanej. Jeśli bowiem decyzja o doborze okaże się nietrafna, to u gołębi ras ozdobnych doprowadzi do uzyskania pokolenia o cechach zbyt odchylonych od wzorca, u gołębi ras mięsnych cechy użytkowe nowego pokolenia będą miały niższe wartości, a u gołębi pocztowych otrzymane potomstwo wykaże mierne walory lotowe. Celem selekcji jest wybranie najlepszych ptaków; nie są one jednak wieczne, ich żywot jest określony. Rola doboru par do rozpłodu polega na zachowaniu ciągłości stada i jego walorów. Dlatego też poprzez przemyślany dobór par należy zapewnić wzorcowe potomstwo u ras ozdobnych, doskonalsze w zakresie cech użytkowych u ras mięsnych i dzielniejsze w lotach u gołębi pocztowych.
Hodowcy-seniorzy stosują w zasadzie dobór homogenny, tzn. łączą w pary gołębie o podobnych walorach, gdyż niemalże wyłącznie takie mają. Natomiast hodowcy początkujący częściej stosują dobór heterogenny - łączą w pary gołębie wzorcowe z gołębiami odbiegającymi od wzorca. Są oni bowiem dopiero "na dorobku" i mają znacznie mniej gołębi wzorcowych niż wybitni hodowcy. Dobór par do rozpłodu następuje po rozpatrzeniu i wnikliwej analizie wielu kryteriów i zjawisk genetycznych. Hodowca powinien wiedzieć, który gen jest dominujący wobec swojego recesywnego allela, a więc która cecha uzewnętrzni się u potomstwa. Jaki będzie efekt współdziałania genów różnych par nieallelicznych, co oznacza uzewnętrznienie się nowych cech, nie występujących u żadnego z rodziców. Łączenie w pary wzorcowych gołębi ras ozdobnych, homozygotycznych w parach genów wyznaczających cechy rasowe, zapewnia uzyskanie potomstwa w większości wzorcowego.
Obniżenie zmienności cech u gołębi mięsnych i pocztowych, a także otrzymanie potomstwa o pożądanej wartości cech można osiągnąć przez stosowanie kojarzeń krewniaczych i selekcję skierowaną na tę pożądaną wartość.
Najważniejszymi kryteriami doboru par do rozpłodu są:
- wartość hodowlana partnerów,
- spokrewnienie partnerów,
- wiek,
- ubarwienie piór pokrywowych u gołębi pocztowych,
- masa ciała.
Wartość hodowlana partnerów.U ras ozdobnych wyraża się ona homozygotycznością w parach genów wyznaczających cechy rasowe, u gołębi ras mięsnych - genotypem zapewniającym wysokie wartości selekcjonowanych cech, a u gołębi pocztowych - genotypem warunkującym wysoką dzielność lotową.
Spokrewnienie partnerów. Hodowca może świadomie kojarzyć ptaki spokrewnione lub unikać kojarzenia krewniaczego. Najgorsze wyniki są z reguły wtedy, gdy kojarzenie krewniacze nie jest zamierzone, lecz zupełnie przypadkowe. Dochodzi wówczas do połączenia się spokrewnionych gołębi o miernych cechach lub cechach wręcz niepożądanych, które utrwalają się u potomstwa (efekt homozygotyczności). Kojarzenie ptaków spokrewnionych jest uzasadnione i może zapewnić wiele dobrych osobników wśród potomstwa, ale pod warunkiem, że spokrewniona para jest wzorcowa (gołębie ras ozdobnych), ma wysoką wartość hodowlaną cech mięsnych (gołębie ras mięsnych) lub wysoką dzielność lotową (gołębie pocztowe).
Wiek. Okazało się, że u osobników bardzo młodych i bardzo starych często dochodzi do nienormalnego podziału chromosomów podczas mejozy. Powstają ubytki chromosomów i inne anomalie. Dlatego też potomstwo takich rodziców jest mierne, wykazuje wady, a nawet cechy letalne (powodujące śmierć potomka). Wiek rodziców ważny jest również z innych powodów. Wiadomo, że wskutek selekcji kolejne pokolenie potomne jest przeciętnie lepsze od rodzicielskiego. Dlatego doskonaląc cechy wysoko odziedziczalne, a do takich zalicza się cechy użytkowe ras mięsnych i dzielność lotową gołębi pocztowych, powinno się preferować w rozpłodzie gołębie młodsze. Wyjątek stanowią starsze gołębie pocztowe, ale tylko te, których potomstwo utrzymuje się na czołowych miejscach w lotach konkursowych; one same zazwyczaj już nie są wysyłane na loty - pozostają w gołębniku ptaków zarodkowych. Nie jest bowiem błędem w sztuce hodowlanej, jeżeli dobremu gołębiowi starszego pokolenia przydzieli się partnera młodego. Większość hodowców gołębi pocztowych wypowiada się za eliminowaniem z hodowli ptaków w wieku 10-12 lat.
Ubarwienie piór pokrywowych u gołębi pocztowych. Stwierdzono, że gołębie o pigmentowanych piórach są z reguły mocniejszej konstytucji. Poza tym wyniki badań opublikowanych przez Szula (1990) wykazały, że istnieje związek między barwą piór a wynikami lotów. Większość wyróżniających się w lotach konkursowych gołębi ma barwę niebieską i niebiesko nakrapianą. Nowicki (1984) stwierdził, że niebieskie gołębie pocztowe mają najwięcej czerwonych ciałek krwi, nieco mniej mają niebieskie nakrapiane, najmniej zaś gołębie o barwie czarnej, białej. Barwa piór gołębi ozdobnych jest określona wzorcem; ptaki o innym ubarwieniu są dyskwalifikowane.
Masa ciała. Wiadomo, że masa ciała ma wysoki współczynnik odziedziczalności. U gołębi ras mięsnych jest to więc znaczące kryterium, szczególnie gdy dodatkowo weźmie się pod uwagę dobowe przyrosty. Mniejsze natomiast znaczenie ma ono u gołębi pocztowych; u gołębi ras ozdobnych masę ciała określa wzorzec.
pozdro A.G-0370
Dobry Lot